از هر مهمانی ای که برمیگردیم تا مدتها سرحال است از دیدن همه کنار هم؛ شلوغی را دوست دارد. من اما شبیه خانه های بعد از مهمانی؛ وقتی برمیگردیم روحم نامرتب است. میخزم در خلوتم که خودم را از نو بچینم.

نشسته بود روبه روم و من داشتم به دختری نگاه میکردم که پیش ترها میشناختمش...

آدم تازه ای شده بود، هر چه بیشتر میگفت به چشمم زیباتر می آمد. بالغ تر فهیم تر و دلبرتر.

امیدوارم نیچه اشتباه گفته باشه و در صحت باشی. برای سلامتیت دعا میکنم. لطف کن از حال خودت به من خبر بده؛ سخت نگرانت هستیم.

خوبیِ هر اشتباهی، هر تجربه ای این هست که بعدش متوجه میشی به چی تعلق نداشتی یا دقیقا چی نمیخوای، البته هزینه ی خطاها متفاوته. هر انتخابی در زندگی میتونه درست ترین نباشه اما اشتباه هم نباشه. مهم اینه که هزینه ی انتخابمون چی هست!

حرف هایی هم هست که گفتنش از من برنمی آید؛ شنیدنش را هم تو بلد نیستی.

این حرفها برای من به اشک تبدیل میشود برای تو به سردرد؛ بعد باز صبح فردا زندگی را از سر میگیریم، بی آنکه از حالِ دیروز اثری مانده باشد.

دوست داشتن یه سرمایه ی ارزشمنده؛ وقتی برای کسی صبوری میکنیم گذشت میکنیم و می بخشیم داریم از سرمایه ی دوست داشتنش این هزینه ها را میپردازیم.

برای دوست داشتن هایی که پویا و زایا نیست این سرمایه یک روز تمام میشود.

*عنوان از فاضل نظری

هر از دست دادنی "فقدان" نیست.

در موقعیت و شرایطی از دست دادن یک "دستاورد" محسوب میشه.

امیدوارم نیچه اشتباه گفته باشه و در صحت باشی. برای سلامتیت دعا میکنم. لطف کن از حال خودت به من خبر بده؛ سخت نگرانت هستیم.

همین گاه را خوب کار کنیم خوب عشق بورزیم و در هر چه هستیم با تمام جان باشیم، فردا شاید این آدم و این موقعیت نبود؛ آن وقت غم کمتری داریم و کمتر در گذشته شناوریم.

معامله بدی بود،سوخته بود و جرئت آخ گفتن نداشت.

پشیمانی اگر شمایلی داشت حتما شبیه او میشد؛شبیه خنده هاش که هیچ کدام راست نبود.

خوشبخت ها بال و چوب جادویی ندارند.

به جای آن با دیتاهای قابل اطمینان تصمیم گیری میکنند و می دانند کجا باید ادامه بدهند و کجا رها کنند؛ به موقع میروند و برای ماندن هم دلیل محکم دارند.

رفته بودم مصاحبه کاری؛هنوز بیست سالم نبود.برادرم همراهم آمد.

یک ساعت منتظر ماندیم مدیر مربوطه نرسید. آرام گفت دیگه نمون؛ گفتم باید بمونم؛ دنبال کارم . گفت دختر فحش دادن که فقط یه شکل به خصوص نداره.عزت نفس داشته باش؛ داری؟ این روزها بعد نه سال باز برگشتم به همین سوال.

تو دو ساله شدی و دو تا سختی بزرگ رو پشت سر گذاشتی. جوجه هات رو گربه خورد با بغض و کلمات نامفهوم برامون تعریف میکردی تا چندین روز.

حالا یک غم بزرگ تر داری؛ دیگه نباید تو بغل مامانت شیر بخوری؛ به اینکه مهم ترین پناهگاهت رو دارن ازت دریغ میکنن اعتراض داری؛ گریه پشت گریه.

ترنم جان؛ قوی شدی دختر.دنیا تکرار همین هاست نازنینم.ادامه بده :)

پرسیدم: اوضاع چه طوره؟

دستی به موهای بچه که تو بغلش خوابیده بود کشید؛ لبخند زد و گفت ناراصی نیست .گاهی که روزهای بد میرسه فکر میکنم کاش هنوز دوستم بود نه شوهرم؛ ولی تو روزهای خوبمون از راهی که اومدم راضی ترم.

*عنوان از فاضل نظری

دیر رسیدن گاهی از هرگز نرسیدن بدتره؛ چه بسا در زندگی به ضرورت چیزی رو لازم داشتیم اما نداشتیم ؛ بعدتر که به دست آوردیم دیگه داشتنش ضرورتی نداشت!یاد گرفته بودیم در فقدان زندگی رو پیش ببریم.